Henri van Vliet (1970) woont al ruim twintig jaar samen met zijn vrouw Leonie op de Veluwe,
tegenwoordig in het dorpje Hoenderloo, een enclave in het groen. Voor hem is het Veluwse
landschap onlosmakelijk verbonden met de wilde dieren die er wonen. ‘s Nachts wakker worden
door burlende Edelherten of door het gehuil van een vos is voor hem geen straf maar een luxe . Een
voorrecht deze dieren in je achtertuin te hebben. Voor het fotograferen van wild is de Veluwe echt
uniek. Nergens in Nederland vind je zoveel Edelherten, Dassen of Zwijnen.
Inspiratie vindt Henri van Vliet in herinneringen, geuren, kleuren, ervaringen, gesprekken, dromen en
alle mooie en minder mooie zaken om zich heen.
Inspiratie is overal. Hoe beter je kijkt, hoe minder ver je hoeft te zoeken. Er is geen onderwerp dat
hem meer kan verassen en verwonderen dan de natuur.
Hoewel Henri veelal op gevoel fotografeert is het maken van een foto geen automatisme. Continue
Zoekt hij naar hoe het beeld anders zou kunnen. Beter, krachtiger of misschien mooier.
'Als fotograaf stel ik mijzelf veel vragen voordat ik op de ontspanknop duw.
De belangrijkste zijn; Wat wil ik laten zien, waarom wil ik dit laten zien, en hoe kan ik dit vertalen
naar een aantrekkelijk beeld.
Soms vraagt dat om een beeld dat vooral registrerend is. Een andere keer zoek ik juist naar
vervreemding of abstractie. Door creatief omgaan met de middelen die tot je beschikking staan kun
je soms de sfeer oproepen die je voor ogen hebt ’.
Kijkend naar het werk van professioneel natuurfotograaf Henri van Vliet word je al snel meegevoerd
het bos in, steeds wat verder, steeds wat dieper. Hij leidt je het gebaande pad af en neemt je mee
over schimmige, bonkige paadjes; de duistere krochten van de natuur in. De contouren worden
vager. Je moet een paar keer knipperen om te zien wat je ziet. Kleur verdwijnt en net als in de
schemering zie je enkel nog contrasten in zwart wit. Een vage beweging van iets dat op een gewei
lijkt. De duisternis heerst, maar als je goed kijkt kun je een das ontwaren tussen de bladeren en als je
beter kijkt nog veel meer…. Bijna kun je de nachtelijke sfeer van vochtig en koud bos voelen en het
verse mos ruiken. Een wandeling door Henri’s galerij is wellicht niet de makkelijkste, omdat de
hapklare houvast ontbreekt en je ogen soms even moeten wennen aan wat ze (niet) zien, maar dat
maakt de tocht wél zo spannend….!

  • Name of the exhibition « Hidden Veluwe »
  • Origin Nederland
  • Exhibition site Parlement de Wallonie